Сурет: ЖИ, жолдаған автор
Қоңырау үні…
Бұл жай ғана сабақтың басталғанын білдіретін дыбыс емес. Бұл – балалық шақтың үні, армандардың үні, жүрекке жылу сыйлайтын ең таныс әуен. Таңертең мектеп ауласына кірген сәттен бастап ерекше бір әлемге енгендей боласың. Бұл әлемде асығыстық та бар, күлкі де бар, үміт те бар. Бірақ ең бастысы – бұл әлемде мейірім бар.
Мектеп – жай ғана білім беретін орын деп айту тым қарапайым болар еді. Өйткені мектеп – әр адамның тұлға болып қалыптасатын, алғашқы қадамын жасайтын қасиетті мекені. Бұл жерде біз әріп танып, есеп шығаруды ғана үйренбейміз. Біз мұнда өмір сүруді үйренеміз. Қалай дос болуды, қалай кешіруді, қалай түсінуді, қалай адам болуды үйренеміз. Ал осының барлығы бір ғана ұғыммен байланысты – ол мейірім.
Мейірім – көзге көрінбейтін, бірақ жүрекке сезілетін ерекше күш. Ол кейде мұғалімнің жылы сөзінен байқалады, кейде досыңның қиын сәтте жанынан табылуынан көрінеді. Кейде жай ғана күлімсіреудің өзі адамға үлкен үміт сыйлайды. Осындай қарапайым, бірақ маңызды сәттер мектепті шынайы мейірім қайнарына айналдырады.
Мен үшін бұл тақырып тіпті ерекше. Себебі биыл, 2026 жылы мен 11-сыныпты аяқтаймын. Бұл – бір кезеңнің аяқталып, жаңа өмірдің басталар тұсы. Бір жағынан үлкен өмірге қадам басатыныма қуансам, екінші жағынан мектеппен қоштасу ойы жүрегімді қимастыққа толтырады.
Шынымды айтсам, мен мектептен кеткім келмейді. Иә, мүмкін бұл балаң сезім шығар. Бірақ мектеп – менің екінші үйіме айналды. Бұл жерде мен алғаш рет армандадым, алғаш рет жеңілдім, қайта тұруды үйрендім. Әрбір сынып, әрбір дәліз, әрбір қоңырау үні – мен үшін ерекше естелік.
Ұстаздар…
Олар – тек білім беруші емес, олар – жүрекке жол таба білетін жандар. Кейде біз олардың еңбегін толық бағаламай жатамыз. Бірақ уақыт өткен сайын түсінесің: әрбір айтқан сөзі, әрбір сабағы, әрбір ескертуінің өз мәні бар екен. Ұстаздың мейірімі – оқушының болашағына салынған ең үлкен инвестиция.
Менің ұстаздарым маған тек пән үйреткен жоқ. Олар маған сенуді, күресуді, алға ұмтылуды үйретті. Кейде шаршап, бәрін тастағым келген сәттерде дәл солардың қолдауы маған күш берді. Осындай жанашыр жандар бар кезде мектеп қалайша мейірім ошағы болмайды?
Ал сыныптастар…
Олар – менің күнделікті өмірімнің бір бөлігі ғана емес, менің балалық шағымның куәсі. Бірге күліп, бірге уайымдап, бірге армандадық. Қарапайым бір сәттердің өзі қаншалықты қымбат екенін енді түсініп жатырмын. Ертең әрқайсымыз әр жаққа кетеміз. Бірақ мектеп қабырғасында бірге өткізген уақыт – мәңгі жүректе сақталады.
Қазіргі заманда бәрі өзгеріп жатыр. Технология дамыды, ақпарат көбейді. Бірақ шынайы мейірім ешқашан өз құндылығын жоғалтпайды. Сол мейірімді бізге ең алғаш үйрететін орын – мектеп. Сондықтан мектеп тек білім ордасы емес, ол – адамгершіліктің бесігі.
Кейде өз-өзіме сұрақ қоямын:
«Егер уақытты кері қайтара алсам, тағы да мектепте оқи ма едім?»
Жауабым біреу-ақ – иә, оқитын едім. Тағы да сол сыныпта отырар едім, тағы да ұстаздарымның сабағын тыңдар едім, тағы да достарыммен күлер едім. Өйткені бұл – қайтып келмейтін ең әдемі кезең.
Мектептен кеткен соң біз өсеміз, есейеміз, үлкен өмірге араласамыз. Бірақ жүрегіміздің бір бөлшегі әрқашан мектепте қалады. Ол – біздің балалық шағымыз, алғашқы арманымыз, ең таза
сезімдеріміз.
АБДРАХЫН Ажар Ерланқызы,
Алматы облысы, Талғар ауданы, Қызыл-қайрат ауылы,
«№19 орта мектеп-гимназиясының» 11 сынып оқушысы