Сурет: ЖИ, жолдаған автор
Әр адам дүниеге келгенде, оны аялап, қорғап, мейіріміне бөлейтін ең жақын жандары — анасы мен әкесі. Бұл — табиғаттың ең ұлы заңы. Алайда, өкінішке орай, көптеген жандар балалық шағында осы мейірімді толық қанып, сезініп өспейді. Көңілде қалған сол бір «алақан жылуының» жетіспеушілігі уақыт өте келе адамның тұлғалық қалыптасуына, таңдауына және болашағына айтарлықтай із қалдырады.
Ата-ана мейірімі — ішкі сенімнің қайнары. Бала үшін ананың құшағы — қауіпсіздік, ал әкенің қолдауы — сенімділік. Ата-ана мейіріміне толық қанып өскен бала өзінің құнды екенін сезінеді. Ал мейірім жетіспеген жағдайда, баланың ішкі әлемінде «Мен неге сүйікті емеспін?», «Мен лайықсызбын ба?» деген секілді күмәнді ойлар ұялайды. Бұл күмән есейе келе өз-өзіне деген сенімсіздікке ұласады.
Психологтар ата-анасынан мейірім көрмеген жандардың жар таңдауда жиі қателікке бой ұратынын айтады. Неге? Өйткені, адам санасыз түрде өзіне жетіспеген махаббатты басқа біреуден іздейді. Кейде олар өздерін бағаламайтын, сезімдеріне салғырт қарайтын серіктерді таңдап жатады. Өзінің құндылығын бала кезден сезінбеген жан, өмірлік серігін таңдауда да өз жүрегіне емес, сыртқы мақұлдауға немесе уақытша назарға көп мән береді. Ата-ананың салқындығы немесе мейірімнің жетіспеушілігі өмірдің барлық саласында көрініс табады. Жұмыс пен жетістік: Мұндай жандар жиі «барлығына ұнауым керек» немесе «жетістікке жетсем ғана махаббатқа лайықтымын» деген ойдың жетегінде жүреді. Олар өздерін тынымсыз еңбекпен шаршатып, нәтижесінде іштей бостықты сезінеді. Эмоционалды тұйықтық: Мейірім көрмеген адам өзі де махаббатты білдіруде қиналады. Олар сезімдерін көрсетуден қорқады, өйткені бала кезден «ашылу — қауіпті» деген қағида санасына сіңіп қалған.
Ата-ана мейірімінің жетіспеушілігі — үкім емес. Өткенді өзгерте алмаймыз, бірақ сол жараны жазып, өзімізді қалпына келтіру — өз қолымызда. Олардың өздері де мейірімге зәру болып өскен болуы мүмкін. Есейгенде біз өзіміздің қамқоршымызға айналамыз. Өзіңізді жақсы көру, өз қажеттіліктеріңізді тыңдау және өзіңізді мақтау — ішкі баланы емдеудің ең жақсы жолы.
Ата-ана мейірімі — адам өмірінің күн нұры іспетті. Ол болмаса, ағаштар да өз жемісін толық аша алмайды. Алайда, егер ол нұрға балалық шағыңызда қанықпасаңыз, мұңаймаңыз. Өткеннің көлеңкесінен шығып, өзіңізді шын сүю — болашақ бақытыңыздың ең маңызды қадамы.
ДӘУІРХАН Айнұр,
Алматы облысы, Қарасай ауданы,
«Үшқоңыр орта мектеп – гимназиясының»
11 «Б» сынып оқушысы.
Республикалық «Farabi shakirti» журналы
мен www.farabishakirti.kz желілік басылым
сайтының Жас тілшісі
