Сынып – бұл жай ғана оқитын орын емес, адамның ең алғашқы естеліктері қалыптасатын, мінезі мен болмысы бірге қалыптасатын ерекше әлем. Мектеп қабырғасында өткен жылдар біз үшін тек білім алу уақыты емес, өмірді алғаш таныған, достықты, ренішті, қуанышты бірге сезінген ең шынайы кезең болды. Біздің сыныбымызда алғашында 20 оқушы едік, ал қазір сол 20 баланың ішінен 12 – і ғана қалдық.
Уақыт өте келе бәрі өзгерді: арада достық та болды, реніш те болды, кейде кішкентай нәрселер үлкен түсінбеушілікке, тіпті ұзаққа созылған дауға дейін жететін кездер де аз емес еді. Бірақ сол сәттердің бәрі бір шындықты үйретті – сен қанша ренжісең де, қанша алыстап кетсең де, сол сыныптастар сенің өміріңнің бір бөлшегі болып қала береді.
Бізде кейде түймедей нәрсені түйедей қылып жіберетін сәттер де болды. Кішкентай сөзден басталған түсінбеушілік үлкен ренішке айналып кететін кездер де кездесті. Әлеуметтік желіге рұқсатсыз жарияланған бір видео да кейде көңілге тиіп, ара-қатынасты суытып жіберетін
жағдайлар болды. Тіпті кейде бірге жиналамыз деген жоспарларымыз да осындай ұсақ реніштердің кесірінен жүзеге аспай қалатын сәттер аз болған жоқ.
Бірақ сол кездерде біз бәрін дұрыс бағалай алмадық. Сол сәттердің өзі кейін сағынышқа айналатынын, уақыт өткен сайын олардың қадірі арта түсетінін түсінбедік. Қазір сол күндерге қарағанда, мектепте бір партада отырып, еш уайымсыз күлген, қарапайым сәттердің өзін қатты аңсайсың. Қанша студенттік өмірге асықсақ та, балалық шақтың, сыныптастармен бірге өткен мектеп жылдарының орны мүлде бөлек екенін жүрекпен сезінесің.
Енді мектебімізді аяқтауға небәрі 2 аптадай ғана уақыт қалды. Қазір біз соңғы қоңырау кешіне қызу дайындық үстіндеміз. Бұл күндердің әр сәті ерекше, өйткені біз бір дәуірді аяқтауға жақынбыз. Ал вальс – бәріміз үшін ең ерекше сәттердің бірі. Ол тек би емес, 11 жылдық естеліктің соңғы әдемі көрінісі, жүректе мәңгі қалатын символ сияқты.
Қанша ұрыс-керіс болса да, қанша рет ренжісек те, бәрібір осы кезеңді бірге аяқтап жатырмыз. Бір кездері «парта үшін талас» болған күндер қазір күліп еске алатын естелікке айналып барады. Уақыт өте келе түсінетін бір нәрсе бар – сол қарапайым сәттердің өзі ең қымбат күндер екен.
Біз кейде ашуландық, кейде алыстап кеттік, бірақ бәрібір бір сыныпта, бір тарихта бірге болдық. Сол тарих бізді бір-бірімізге байлап қойғандай. Қазір соны түсінген сайын, жүректе бір қимастық сезімі күшейе түседі.
Бұл 11 жыл тек мектеп қабырғасында өткен уақыт емес, өміріміздің ең таза, ең шынайы, ең қайталанбас кезеңі болды. Біз бірге өстік, бірге қателестік, бірге қуанып, бірге ренжідік. Бірақ сол сәттердің бәрі бізді бір-бірімізге жақындатып, нағыз естелікке айналдырды.
Енді санаулы күндерден кейін әрқайсымыз өз жолымызбен кетеміз. Бірақ қанша уақыт өтсе де, осы сыныптастармен бірге өткен күндер жүректе ерекше орын алып қала бермек. Бұл тек қоштасу емес – бір үлкен, қайталанбас тарихтың әдемі аяқталуы.
Ал осы жылдарды бірге өткізген сыныптастарыма тек жақсылық тілеймін. Әрқайсысы өз арманына жетіп, таңдаған жолында табысты, бақытты болсын. Қайда жүрсек те, бір-бірімізді ұмытпай, осы мектеп жылдарын ең жылы, ең қымбат естелік ретінде сақтайық.
Бір кездері бір парта үшін таласқан, бірге күліп өткізген сәттеріміздің бәрі енді жүректе мәңгі сақталатын қымбат сағынышқа айналмақ.
ҚАНАТҚЫЗЫ Нұрайым,
«№58 Ы.Алтынсарин атындағы шағын жинақты
жалпы білім беретін мектептің» 11 – сынып оқушысы,
Түркістан облысы, Келес ауданы, Бозай ауылы